Μετά από τρία χρόνια κυριαρχίας της Ferrari, η Toyota επανήλθε στην κορυφή, με το #7 να κερδίζει έναν φανταστικό αγώνα με τετραπλή μάχη για τη νίκη στις 24 Ώρες στο Le Mans. Απόλυτος πρωταγωνιστής ο Kamui Kobayashi, που επικράτησε στο φινάλε. Δεύτερη η φοβερή BMW με το #20, έκλεισε το βάθρο το #8 Toyota. Δυσκολίες για Ferrari, δράμα για Cadillac που πήγε για πολλά κι έχασε και τα λίγα.
Η φετινή εκδοχή του αγώνα 24 Ωρών στο Le Mans αποτέλεσε μία δυναμική επιστροφή της Toyota στην κορυφογραμμή του παγκόσμιου πρωταθλήματος αντοχής και την απόλυτη επικράτησή της στο διαμάντι του προγράμματος. Με εντυπωσιακή κι επιθετική στρατηγική, εξαιρετική σταθερότητα και σπουδαίες εμφανίσεις από τις τριάδες των οδηγών της ιαπωνικής ομάδας, τα δύο hypercar διεκδίκησαν από νωρίς τη νίκη, παρότι ξεκίνησαν από την 14η και 15η θέση αντίστοιχα.
Τελικώς ήταν το #7 με τους Kamui Kobayashi, Nyck De Vries και Mike Conway, αυτό που επικράτησε, μένοντας μακριά από τις κακοτοπιές που εμφανίζονται στην μεγάλη πλειοψηφία των αυτοκινήτων κατά τη διάρκεια του μεγαλύτερου αγώνα στον μηχανοκίνητο αθλητισμό. Ο Kobayashi ήταν ο μεγάλος πρωταγωνιστής, καθώς διέσχισε την γραμμή του τερματισμού για να πάρει τη δεύτερη νίκη του στο Le Mans, κάτι που ισχύει και για τον Mike Conway, με τους δύο τους να είχαν πανηγυρίσει ξανά το 2021.
Ο De Vries που βρέθηκε για πρώτη φορά στο πρώτο σκαλί του βάθρου, ήταν αυτός που πήρε για πρώτη φορά το προβάδισμα, στο τελευταίο τρίωρο του αγώνα, ένα προβάδισμα που μεγάλωνε συνεχώς μέχρι το τελευταίο ημίωρο, όταν και μετά τους τελευταίους ανεφοδιασμούς, ο ρυθμός έπεσε με την νίκη να έρχεται δίχως ιδιαίτερη δυσκολία στο φινάλε.
Το διπλό βάθρο ήρθε μετά την έξυπνη κι άκρως επιθετική στρατηγική των Ιαπώνων, που μπήκαν νωρίς στα pits, άλλαξαν τη σειρά αλλαγών ελαστικών και βρέθηκαν εξαρχής στις πρώτες θέσεις. Ο Buemi είχε σταθερά το προβάδισμα, όμως το γεγονός ότι ήταν εκτός αλληλουχίας αλλαγώς, σήμανε ότι άλλαξε τελευταίος ελαστικά, κάτι που τον έριξε στην τρίτη θέση.
Ανάμεσα στα δύο Toyota βρέθηκε η BMW, που έχασε νωρίς το #15, το οποίο κατέρρευσε από την pole προτού υποστεί ζημιά στο μέσο του αγώνα. Το #20 των Van Der Linde, Frijns και Rast αντίθετα ανέβηκε γρήγορα στην κορυφή και διεκδίκησε στα ίσια τη νίκη, χάνοντας από ένα κακό pitstop και το γεγονός ότι στις ενδιάμεσες συνθήκες του βραδινού και του πρωινού stint υστέρησε σε ρυθμό.
Η Cadillac φαινόταν σε σημεία να είναι το μεγάλο φαβορί, βγάζοντας εντυπωσιακό ρυθμό, ειδικά με το #38, όμως το όνειρο τελείωσε όταν το αυτοκίνητο εγκατέλειψε με μηχανικό πρόβλημα. Το #12 δεν είχε ποτέ τον ίδιο ρυθμό κι έμεινε εκτός διεκδίκησης του βάθρου, ολοκληρώνοντας μία θετική αλλά με αρνητικό πρόσημο εμφάνιση της αμερικανικής ομάδας, που έχασε και φέτος την ευκαιρία να πάρει μία τεράστια νίκη.
Η τρεις φορές νικήτρια και κάτοχος της περσινής νίκης, η Ferrari AF Corse, δεν κατάφερε να διεκδικήσει μια τέταρτη συνεχόμενη επικράτηση, με τη Ferrari 499P #51 των εν ενεργεία παγκόσμιων πρωταθλητών Hypercar, Alessandro Pier Guidi, James Calado και Antonio Giovinazzi, να τερματίζει στην πέμπτη θέση.
Αυτό συνέβη παρά το πέρασμα από τα pits (drive-through penalty) στην τέταρτη ώρα του αγώνα, όταν ο Pier Guidi συγκρούστηκε με την Oreca 07 Gibson #9 της Proton Competition, την οποία οδηγούσε ο Jonas Reid, στη στροφή Dunlop Curve. Η Ferrari γλίτωσε χωρίς κάποια σημαντική ζημιά από το συμβάν.
Η Alpine A424 #35 των Ferdinand Habsburg, Charles Milesi και Antonio Felix da Costa κατέλαβε την έκτη θέση, στην τελευταία προγραμματισμένη συμμετοχή της γαλλικής κατασκευάστριας στο Le Mans.
Η ομάδα της Signatech, που διαχειρίζεται το πρόγραμμα της Alpine, είδε το #36 αυτοκίνητό της να χάνει πολύτιμο χρόνο πέντε ώρες πριν τον τερματισμό, όταν πραγματοποίησε μια σύντομη στάση στο γκαράζ. Το πρόβλημα κόστισε σχεδόν δύο γύρους, ενώ στο τιμόνι βρισκόταν ο Fred Makowiecki.
Η «δορυφορική» Ferrari της AF Corse, με τους νικητές του αγώνα του 2025 Robert Kubica, Yifei Ye και Phil Hanson, υποχώρησε από την πέμπτη θέση στην αρχή της τελευταίας ώρας και τελικά τερμάτισε έβδομη.
Η Aston Martin Valkyrie #007 της Heart of Racing Team, με τους Tom Gamble, Harry Tincknell και Ross Gunn, κατέγραψε ένα αξιόλογο αποτέλεσμα με την όγδοη θέση. Αντίθετα, μια βλάβη στο ψαλίδι της ανάρτησης (wishbone) αργά στον αγώνα για το Νο. 009, με οδηγό τον Alex Riberas, το έριξε στη 14η θέση της κατάταξης.
Οι ελπίδες της Wayne Taylor Racing για μια θέση στην πρώτη πεντάδα με την Cadillac εξανεμίστηκαν εξαιτίας τεσσάρων ποινών διέλευσης από τα pits για υπέρβαση ταχύτητας υπό καθεστώς Full Course Yellow (FCY) ή Slow Zone. Οι τρεις από αυτές επιβλήθηκαν μόνο κατά τη διάρκεια του πρωινού stint του Filipe Albuquerque, με αποτέλεσμα το αυτοκίνητο #101 να βρεθεί έναν γύρο πίσω πριν από τη δεύτερη περίοδο αυτοκινήτου ασφαλείας. Οι Albuquerque, Ricky Taylor και Jordan Taylor ολοκλήρωσαν τον αγώνα στην ένατη θέση.
Τα δύο Peugeot 9X8 δεν βρέθηκαν ποτέ σε θέση να διεκδικήσουν κάτι καλύτερο, τερματίζοντας εκτός βαθμών στις 12η και 13η θέσεις, μπροστά από τη Genesis GMR-001 #19 των Mathieu Jaminet, Dani Juncadella και Paul-Loup Chatin.
