Το 2017 μας αποχαιρετά σε μερικές ώρες, και σε μας του motorsport fans αφήνει μία γλυκιά γεύση.
Με τους κανονισμούς σε Formula 1 και WRC να αλλάζουν σε μεγάλο βαθμό για τη φετινή χρονιά, ήταν αναμενόμενες κι οι αλλαγές στην εικόνα αυτών των δύο αθλημάτων. Το ερωτηματικό ήταν αν τελικά αυτές οι αλλαγές θα ήταν προς το καλύτερο, ή θα υποβάθμιζαν έτι περαιτέρω το status τους. Κι αυτό το ερώτημα απαντήθηκε πολύ γρήγορα και πειστικά.
Μπορεί το τελικό αποτέλεσμα να μην ήταν αναπάντεχο και η μάχη για τα πρωταθλήματα να έκλεισε σχετικά νωρίς, όμως ο ανταγωνισμός αυξήθηκε, εμφανίστηκαν ομάδες που ήταν ικανές να κάνουν την έκπληξη (και την έκαναν), ανεβάζοντας ποιοτικά δύο σπορ που είχαν πέσει σε μία παρατεταμένη ένδεια τα τελευταία χρόνια.
Είναι κοινό μυστικό. Η F1 κυρίως, και δευτερευόντως το WRC, περνούσαν μία κρίση – κρίση ταυτότητας, αγωνιστική. Δεν είχαν μία σταθερά, παρά σκόρπιες μεταβλητές. Πλέον, αμφότεροι οι θεσμοί έχουν αναγεννηθεί, με την εμφάνιση νέων «ηρώων», που έδωσαν τη δική τους πνοή. Ο Esteban Ocon, ο Ott Tanak, o Esapekka Lappi ήταν λίγες από τις θετικές εκπλήξεις του έτους που μας αφήνει.
Αυτό που εντυπωσιάζει σταθερά όμως, και δεν έχασε ίχνος από την αίγλη του φέτος, ήταν το MotoGP. Ο κορυφαίος θεσμός σε δύο ρόδες μπορεί κάλλιστα να λάβει και το βραβείο του καλύτερου πρωταθλήματος του 2017, με τις συνεχείς μάχες, τις ανατροπές και τις εκπλήξεις να το χαρακτηρίζουν και πάλι.
Και τι μας μένει από το 2017;
Τα προσπεράσματα, οι σηκωμένες στον αέρα γροθιές, τα χαμόγελα, τα δάκρυα, η απογοήτευση, η κούραση, αυτές οι κραυγές στα team radio, τα… μπινελίκια, οι γκρίνιες, οι αγκαλιές με τους μηχανικούς, η σκόνη, η άσφαλτος κι οι σταγόνες της βροχής. Όλα όσα κάνουν το motorsport την δική μας «τρέλα», τον γλυκό μας εθισμό.
Καλό κι ευτυχισμένο 2018, για μας και για τις ρόδες που αγαπάμε.
