Ο καυγάς ενός οδηγού που έφερε τον Michael Schumacher στο κατώφλι της F1. Ήταν Κυριακή 25 Αυγούστου του 1991, όταν ο επτά φορές παγκόσμιος πρωταθλητής έτρεξε για πρώτη φορά σε αγώνα του παγκοσμίου πρωταθλήματος για λογαριασμό της Jordan.
Βρισκόμαστε στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Ο Ayrton Senna και η McLaren συνεχίζουν να κυριαρχούν, νιώθοντας όμως την καυτή ανάσα του άλλοτε team-mate του Βραζιλιάνου, Alain Prost. Ο τετράκις πρωταθλητής, μετά από έξι χρόνια στην Βρετανική ομάδα, πήρε μεταγραφή στην Ferrari η οποία βρισκόταν σε μεταβατικό στάδιο, καθώς λίγο νωρίτερα, το 1988 είχε φύγει από τη ζωή ο ιδρυτής της, Enzo Ferrari σε ηλικία 90 ετών. Πέρα από αυτό, η Scuderia διένυε μια περίοδο ξηρασίας καθώς ως τότε, ο τελευταίος της τίτλος χρονολογούνταν στο 1979 (Jody Schekter) και σε επίπεδο κατασκευαστών το 1983, στερώντας από Renault και Brabham το ντάμπλ. Το ξεκίνημα του πρωταθλήματος του 1991, βρίσκει την McLaren και πάλι με τον τίτλο του φαβορί, αλλά πλέον δεν είναι μόνη της. Έχει δίπλα της την Williams, με τους Nigel Mansell και Ricardo Patrese να κάθονται στα μονοθέσια της ομάδας. Ως και το Ουγγρικό GP, οι δύο κατασκευαστές πάλευαν σώμα με σώμα για το πρωτάθλημα κατασκευαστών, με την McLaren να βρίσκεται στην κορυφή με 83 βαθμούς και την Williams δύο βαθμούς πίσω της.
Ο δρόμος προς την ίδρυση της Jordan
H πρώτη σεζόν που η Jordan πάτησε επίσημα πίστα ήταν το 1991. Ωστόσο η πορεία προς την ίδρυσή της ξεκινά από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Ο προσφάτως απελθών των εγκοσμίων Eddie Jordan, μετά την σύντομη εμπλοκή του με τον μηχανοκίνητο αθλητισμό στα 70s, ιδρύει την Eddie Jordan Racing η οποία αγωνίστηκε στην Formula 3 και την Formula 3000. Από εκεί πέρασαν οδηγοί που αργότερα μεγαλούργησαν στην F1, όπως ο πρωταθλητής του 1996 Damon Hill, o (παραλίγο πρωταθλητής το 1999) Eddie Irvine, o Jean Alesi, o Heinz-Harald Frentzen και πολλοί άλλοι. Οι επιτυχημένες χρονιές που είχαν οι Jean Alesi, Eddie Irvine και Johnny Herbert, την διετία 1988-1989 έκαναν τον Jordan να σκεφτεί σοβαρά την εμπλοκή του στην Formula 1. Αυτή πήρε επίσημη εμπλοκή το 1991, με τον John Watson να πραγματοποιεί τις πρώτες δοκιμές για λογαριασμό της Βρετανικής ομάδας. Έχοντας ως πρώτη χορηγία την γνωστή εταιρεία αναψυκτικών 7UP, πρώτοι οδηγοί της Jordan ήταν ο αείμνηστος Andrea de Cesaris (1959-2014) και και ο Betrand Gachot. Τα ανδραγαθήματα του δεύτερου, έμελλε να φέρουν ένα μεγάλο ταλέντο στο κατώφλι της κορωνίδας του μηχανοκίνητου αθλητισμού.
Το συμβάν που άφησε μια θέση κενή στην Jordan
Στις 10 Δεκεμβρίου του 1990, o Bertrand Gachot βρισκόταν στο Λονδίνο προκειμένου να παρευρεθεί σε συνάντηση με ανθρώπους της 7UP και της Jordan, προκειμένου να πέσουν οι τελικές υπογραφές με την ομώνυμη ομάδα και να αγωνιστεί στην τότε νεοσύστατη ομάδα. Άργησε όμως να φτάσει. Αιτία αυτής της αργοπορίας, ήταν ένα τροχαίο ατύχημα που είχε με έναν οδηγό ταξί, ονόματι Eric Court καθώς το αυτοκίνητο του Gachot, με το ταξί που βρισκόταν μπροστά του συγκρούστηκαν, δίχως όμως να υπάρξουν ζημιές. Το προαναφερθέν συμβάν όμως, εκνεύρισε τον Βέλγο, με αποτέλεσμα να του επιτεθεί σπρέι πιπεριού τυφλώνοντάς τον προσωρινά. Αργότερα προσπάθησε να το κρύψει στην τουαλέτα ενός διπλανού κτιρίου, ωστόσο εντοπίστηκε από τις αρχές και συνελήφθη με την κατηγορία της απλής σωματικής βλάβης και παράνομης οπλοκατοχής, καθώς η κατοχή σπρέι πιπεριού στην Βρετανία είναι παράνομη.
Η δίκη, ήταν προγραμματισμένη για την εβδομάδα πριν το Βελγικό GP στο δικαστήριο του Southwark. O Bertrand Gachot, ισχυρίστηκε ότι βρισκόταν σε νόμιμη άμυνα και περίμενε πως η ποινή του θα ήταν ένα απλό πρόστιμο ή ποινή με αναστολή. Μάλιστα στα άμεσα σχέδιά του, ήταν να μεταβεί στην πίστα της Monza, για να πραγματοποιήσει δοκιμές μετά το πέρας της δίκης. Τελικά καταδικάστηκε σε 6 μήνες φυλάκιση, κάνοντας στην συνέχεια έφεση κατά της απόφασης, η οποία τελικώς απέβη άκαρπη. Μετά την ανακοίνωση της απόφασης του δικαστηρίου, ξεκίνησε καμπάνια υποστήριξης του Gachot, με επικεφαλής τον Βέλγο οδηγό αγώνων Pascal Witmeur. Η διαμαρτυρία αυτή έλαβε χώρα στο Βελγικό προξενείο στο Λονδίνο και το παρόν έδωσαν αρκετοι Βέλγοι οδηγοί όπως ο Thierry Boutsen και Erik van Poele. Στην διαδήλωση γράφτηκε με σπρέι στον δρόμο ένα σύνθημα το οποίο έχει τις ρίζες του από την τραγωδία στο Χέιζελ το 1985, το οποίο έλεγε “Gachot, la Belgique est avec toi! Tu n’es pas un hooligan!” (Gachot, το Βέλγιο είναι μαζί σου. Δεν είσαι χούλιγκαν!).
Οι προσπάθειες των συναδέλφων του Gachot, καθώς και των δημοσιογράφων και μηχανικών απέβησαν άκαρπες καθώς η απόφαση του δικαστηρίου δεν άλλαξε. O Bertrand Gachot έπρεπε να εκτίσει ποινή 6 μηνών στην φυλακή. Οδηγήθηκε στις φυλακές υψίστης ασφαλείας στο Μπρίξτον οι οποίες ήταν από τις σκληρότερες στην Μεγάλη Βρετανία καθώς εκεί φιλοξενήθηκαν οι πιο στυγνοί εγκληματίες. Εκεί δεν υπήρχε τηλεόραση, μπάνιο, ούτε καν μέρος για να μπορέσει κάποιος κρατούμενος να φάει. Το μόνο πράγμα που επιτρεπόταν ήταν ολιγόλεπτες επισκέψεις από την σύντροφό του, κάθε δύο εβδομάδες. Αργότερα μεταφέρθηκε σε φυλακές με ευνοϊκότερες συνθήκες μεταχείρισης και στις 15 Οκτωβρίου, οι δικαστές έκριναν πως η ποινή που του επιβλήθηκε ήταν πολύ σκληρή, με αποτέλεσμα να αποφυλακιστεί. Όλα τα παραπάνω, είχαν αφήσει την θέση του στην Jordan κενή και ο Eddie Jordan, έπρεπε να βρει άμεσα τον αντικαταστάτη του.
O αγώνας δρόμου για την εύρεση αντικαταστάτη και η προετοιμασία του Schumacher
Όπως ήταν φυσικό, η πρώτη επιλογή του Eddie Jordan δεν ήταν κάποιος νεαρός οδηγός, αλλά ένας εμπειρότερος. Κάπως έτσι λοιπόν, άπαντες στράφηκαν στον 35χρονο τότε Stefan Johansson. Οι διαπραγματεύσεις όμως ναυάγησαν οριστικά όταν λόγω των οικονομικών απαιτήσεων του Σουηδού, οπότε οι όποιες διαδικασίες για την εύρεση του οδηγού που θα αντικαθιστούσε τον Betrand Gachot έπρεπε να ξεκινήσουν εκ νέου από το μηδέν. Κάπου εκεί, μπαίνει στην εξίσωση ο Willi Weber, ο οποίος προτείνει στον Jordan έναν νεαρό οδηγό, που σάρωνε εκείνη την περίοδο στην Formula 3000 μαζί με άλλους δύο συμπατριώτες του, τους Heinz-Harald Frentzen και τον Karl Wendlinger.
Το όνομα αυτού, Michael Schumacher. Ο νεαρός Γερμανός, δεν είχε εμπειρία σε κάποιο μονοθέσιο της F1 και για να λυθεί ως ένα βαθμό αυτό το πρόβλημα, ο Schumacher έκανε δοκιμές στο Silverstone προκειμένου να εγκλιματιστεί στην 191, ενόψει του GP Βελγίου. “Έκανε μόλις είκοσι γύρους, αλλά ο ταχύτερος γύρος ήταν τόσο καλός όσο και οι προηγούμενοι που είχαμε κάνει στην πίστα”, είχε πει τότε ο τεχνικός διευθυντής της Jordan Gary Anderson. “Ακόμα θυμάμαι τον Trevor Foster να έρχεται και να μου λέει “Michael, ηρέμησε, είναι το μονοθέσιο που θα αγωνιστείς αυτό το τριήμερο, οπότε μην το σπάσεις”, ανέφερε μετά από χρόνια ο Michael Schumacher.
Τα μέγιστα στο να προσαρμοστεί όσο το δυνατόν πιο γρήγορα στο κλίμα της F1, συνέβαλε και ο εμπειρότερος ομόσταυλός του Andrea de Cesaris. Το αρχικό πλάνο ήταν εκείνος να οδηγήσει ένα αυτοκίνητο μέσα στην πίστα, με τον Schumacher συνοδηγό και να του εξηγούσε ποιες ταχύτητες θα χρησιμοποιούσε σε κάθε στροφή, αλλά κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ. Αντί αυτόυ, ανέβηκε σε ένα πτυσσόμενο ποδήλατο και με αυτό τον τρόπο ξεκίνησε το βασικό στάδιο προετοιμασίας για το αγωνιστικό τριήμερο που θα λάμβανε χώρα στην πίστα του Spa.
Το ντεμπούτο του Michael Schumacher στην F1
Το φιλεθεάμων κοινό και όχι μόνο, πήρε μια πρώτη γεύση του τι θα συμβεί το σαββατοκύριακο όταν ο Michael Schumacher κατετάγη ενδέκατος στις ελεύθερες δοκιμές της Παρασκευής μισό δευτερόλεπτο ταχύτερος από τον πιο έμπειρο Andrea de Cesaris και άπαντες σοκαρίστηκαν. Ωστόσο το μεγάλο μπάμ, έγινε στις κατατακτήριες του Σαββάτου, όταν ο Michael Schumacher σημείωσε τον έβδομο χρόνο, 3,4 δευτερόλεπτα πιο αργός από τον Ayrton Senna. Αυτό που κάνει όμως το επίτευγμά του μεγάλο, είναι το γεγονός που κατάφερε να καταταγεί πίσω από ιερά τέρατα της F1 (Senna,Prost,Mansell,Berger,Alesi και Piquet Sr η πρώτη εξάδα), κατακτώντας πανάξια τον τίτλο του best of the rest. Ωστόσο ο πρώτος αγώνας του Schumacher έληξε πριν καν ξεκινήσει όταν ένα πρόβλημα με τον συμπλέκτη, τον οδήγησε στην εγκατάλειψη πριν καν ολοκληρώσει τον πρώτο του επίσημο γύρο.
Για την ιστορία, μεγάλος νικητής του Βελγικού GP αναδείχθηκε ο Ayrton Senna, ο οποίος μαζί με τον Gerhard Berger έβαλαν φαρδιά πλατιά την υπογραφή τους σε ένα ακόμη 1-2 της McLaren εκείνη τη σεζόν. Η εγκατάλειψη του Nigel Mansell στον 22ο γύρο λόγω ηλεκτρολογικών ζητημάτων, έκανε τον τότε δις παγκόσμιο πρωταθλητή να ξεφύγει ακόμα περισσότερο στην βαθμολογία των οδηγών, επεκτείνοντας την διαφορά από τον Βρετανό στους 22 βαθμούς. Όμοια και στο πρωτάθλημα κατασκευαστών, με την McLaren να ξεφεύγει στο +16 από την Williams (99-83).
Τι ακολούθησε μετά
Μπορεί ο πρώτος αγώνας του Michael Schumacher να έληξε με τον πιο άδοξο τρόπο, αλλά τα όσα συνέβησαν στο θρυλικό σιρκουί του Σπα, έστρεψαν τα βλέμματα του Flavio Briatore και της Benetton πάνω του, υπογράφοντάς τον μέχρι το τέλος της χρονιάς. Τελικά έμεινε μέχρι το 1995 και κατέκτησε τους πρώτους δύο τίτλους της καρίερας του (1994,1995). Ωστόσο στα μέσα της τελευταίας του χρονιάς στην ομάδα, οι φήμες περί πιθανής μετακίνησής του στην Ferrari γινόντουσαν ολοένα και πιο έντονες. Η μεταγραφή του στο Maranello πήρε επίσημη μορφή το 1996 και αμέσως έδειξε τα διαπιστευτήριά του, παλεύοντας μέχρις εσχάτων για τον τίτλο με τον Jacques Villeneuve το 1997 και πρόσφερε μερικές από τις πιο επικές μάχες με τον εντός πίστας αντίπαλό του Mika Hakkinen. Τα υπόλοιπα, είναι ιστορία. Σύνδεσε άρρηκτα το όνομά του με την κυριαρχία της Scuderia, κατακτώντας πέντε ακόμη τίτλους, φτάνοντας στο σύνολό τους τους επτά. Αποσύρθηκε (για πρώτη φορά) από την ενεργό δράση το 2006, όταν και έφτασε μια ανάσα από τον όγδοο τίτλο αλλά ο κινητήρας του μονοθεσίου του παρέδωσε πνεύμα λίγο πριν το τέλος του αγώνα στην Suzuka.
Θα επιστρέψει στην F1, το 2010 ως επικεφαλής της προσπάθειας της Mercedes στην επιστροφή της στην F1 για πρώτη φορά μετά το 1955. Αξιοσημείωτες επιδόσεις, ήταν η pole position στο Μονακό το 2012 (δέχθηκε ποινή πέντε θέσεων στη συνέχεια) και η τρίτη θέση στο Ευρωπαϊκό GP λίγο αργότερα, πλάι στους Fernando Alonso και Kimi Raikkonen. Η οριστική του απόσυρση από το σπορ ήρθε στο τέλος εκείνης της χρονιάς, για να έρθει στην συνέχεια το σοκαριστικό ατύχημα στην οροσειρά των Άλπεων καθώς έκανε σκι στις 29 Δεκεμβρίου του 2013, με τα όσα ακολούθησαν στη συνέχεια να είναι εκείνα που τον κρατούν καθηλωμένο μέχρι και σήμερα, δίνοντας τη μεγαλύτερη μάχη της ζωής του. Το επίθετό του όμως, έμεινε στο προσκήνιο μέσω του γιου του, Mick, που κατέκτησε το πρωτάθλημα στην F2 το 2020 και έκανε το ντεμπούτο του στην F1 το 2021 για λογαριασμό της Haas, μένοντας για δύο σεζόν εκεί.
Ακολουθήστε μας στα Twitter, Instagram, Youtube, Discord και Spotify
